عباس افندي، فرزند بهاء، راجع به علماي ايران --- که پيداست به علت تباهي نقشه‌ها و دسائس خويش، سخت از دستشان کلافه بوده است ---- نوشته است: <اين قوم، خويشتن را علماي دين مبين و حامي شرع متين و جانشين سيدالمرسلين مي‌شمرند و چون ثُعبان [افعي] بدکيش، بيگانه و خويش را نيش مي‌زنند و چون مار و عقارب، اباعد و اقارب [دوران و نزديکان] را مي‌گزند... چون گرگان خونخوار اغنام الهي را بدرند و دعواي شباني کنند و چون دزدان راه، قطع طريق و سد سبيل نمايند و قافله سالاري خواهند... چون... به فضائل [آنان]نگري، هريک اجهل از انعام و بهيم [جاهل‌تر از چهارپايان‌اند]... در مدارس چون بهائم [حيوانات] اسير خوردن و خوراک‌اند و چون سباع ضاريه [درندگان خون‌آشام] بي‌مبالات و بي‌باک>!62 وي در جاي ديگر به بهائيان بشارت داده است که <من‌بعد، دستگاه اجتهاد و حکمراني علما و مرافعه در نزد مجتهدين و تمسک عوام به ايشان و صف جماعت و رياست روِساي دين، پيچيده خواهد شد.> نيز به فضل‌الله صبحي گفته است: علماي معاصر ايران <عالم نيستند، زنديق‌اند...>!